Գուգարք գյուղը գտնվում է Լոռու մարզում՝ Վանաձորից 2 կմ հարավ-արևելք, ծովի մակարդակից ավելի քան 1300 մետր բարձրության վրա, Բազումի և Հալաբի լեռնաշղթաների միջլեռնային գոգավորությունում, Փամբակ գետի աջ ափին: Հարավ-արևմուտքում սահմանակից է Վանաձոր քաղաքին, հյուսիս-արևելքում՝ Քարաբերդ և Փամբակ, արևելքում՝ Լերմոնտովո, հարավ-արևելքում՝ Շահումյան գյուղին։
Նախքան Գուգարք անվանումը կրել Մեղրուտ, իսկ մինչև 1946 թվականի ապրիլի 1-ը՝ Յաղուբլու անունը:
Գուգարքը խորհրդային տարիներին եղել է համանուն շրջանի կենտրոնը: Այս շրջանը մինչև 1935-ը կրել է Ղարաքիլիսայի, 1935-1964 թվականներին՝ Կիրովականի շրջան անունները: Վանաձորը համարվել է առանձին քաղաք և վարչականորեն չի մտել շրջանի մեջ:
Այս շրջանը կազմավորվել է 1930 թվականի սեպտեմբերի 30-ին: Նրա մեջ մտել են հետևյալ բնակավայրերը.
- Անտառամուտ
- Արջուտ
- Արջուտ երկաթուղային կայարանին կից ավան
- Բազում
- Գազանաբուծական սովետական տնտեսությանը կից ավան
- Գյոզալդարա
- Դարպաս
- Դեբետ
- Եղեգնուտ
- Լեռնապատ
- Լերմոնտովո
- Հալավար
- Հայդարլի
- Ձորագետ
- Մարգահովիտ
- Շահումյանի անվան ավան
- Վահագնաձոր
- Վահագնի
- Քիլիսա
- Փամբակ
- Փամբակ երկաթուղային կայարանին կից ավան
- Ֆիոլետովո
Գուգարք գյուղի բնակչությունը ըստ տարիների, եղել է հետևյալը.
1831 թվական – 105 հոգի, բոլորը՝ հայ,
1873 թվական – 643 հոգի, բոլորը՝ հայ,
1886 թվական – 1.018 հոգի, բոլորը՝ հայ,
1897 թվական – 1.125 հոգի (համառուսական՝ ցարական մարդահամար), որից 1011-ը՝ հայ, 43-ը՝ իսլամ, 71-ը՝ պրավոսլավ,
1908 թվական – 1.134 հոգի,
1914 թվական – 1.384 հոգի, ըստ Կովկասյան օրացույցի,
1914 թվական – 1.247 հոգի, ըստ արխիվային տվյալների,
1916 թվական – 1.422 հոգի,
1919 թվական – 1.360 հոգի,
1922 թվական – 1.248 հոգի,
1926 թվական – 1.502 հոգի (ԽՍՀՄ առաջին մարդահամար)
1931 թվական – 1.600 հոգի:
Խորհրդային տարիներին Գուգարքի բնակչությունը եղել է հետևյալը.
1939 թվական – 1943 հոգի,
1959 թվական – 1901 հոգի,
1970 թվական – 2236 հոգի,
1979 թվական – 3206 հոգի:
Այսօր Գուգարք գյուղի մշտական բնակչությունը 5.600-ի սահմաններում է:
Կարդալ նաև՝
https://www.aniarc.am/2019/10/25/vanadzor-region-1831-population-villages-korkotian/
