Ես պատրանքներով չեմ տարւում բնա՛ւ: Ես գիտեմ՝ ինչ ասել է հայ-թրքական յարաբերութիւն:
Ես գիտեմ, թէ որքան խորն է թշնամանքն ու ատելութիւնը այդ երկու ժողովուրդների միջեւ:
Գիտեմ, նոյնպէս, թէ ի՜նչ կսկիծ կայ ամէն հայ մարդու սրտում:
Բայց եւ գիտեմ, որ հէնց մեր շահերի, հէնց հայ ժողովրդի ապագայի համար անհրաժեշտ է, որ մի տանելի կենցաղաձեւ ստեղծուի Հայաստանի եւ Թիւրքիայի միջեւ:
Եւ ես համոզուած եմ, որ այդ օրը պիտի գայ: Ե՞րբ, ի՞նչպէս – չգիտեմ:
Բայց այդ օրը պէ՛տք է գայ:
Եւ իսկական իրատես ու հեռատես գործիչները պէ՛տք է աշխատին մօտեցնելու այդ օրը:
Քաղաքական գործիչները պէտք է ընդունակ լինին յաղթել զգացմունքներին ու նախապաշարումներին եւ ամբոխային տրամաբանութիւնից բարձր կանգնել:
Սիմոն Վրացեանի յօդուածէն, «Ամերիկահայ հանրագիտակ տարեգիրք», 1924/1925












