Մի քանի օր առաջ ֆեյսբուքով հաղորդագրություն ստացա սփյուռքահայ Գրեյսից, որը գրել էր, որ գնահատում է իմ լրագրողական աշխատանքը, որ մենք մի քանի ընդհանուր ընկերներ ունենք և որ վերջերս իրեն գումար են վստահել բռնի տեղահանված արցախցիների կարիքների համար։ Նա այս պահին չի կարողանում գալ Հայաստան և հետաքրքրվում է, թե կարո՞ղ եմ խորհուրդ տալ, թե ինչպես հասցնել նրանց այս օգնությանը։
Ես Գրեյսին որոշ տեղեկություններ տվեցի և նաև նրան ուղարկեցի մի ֆիլմ, որը ես և Հայկ Բարսեղյանը նկարահանել էինք («Հույսի հորիզոններ», www.youtube.com/watch?v=xftyOaDvQNM) երկու տարի առաջ: Այն պատմում է Արցախից բռնի տեղահանված և հայ-ադրբեջանական սահմանի Նոյեմբերյանի և Բերդի հատվածներում բնակություն հաստատած ընտանիքների մասին, որոնք մեծ օգնություն են ստացել Ֆրեզնոյի հայերից ։
Մի քանի օր անց Գրեյսը զանգահարեց, մենք խոսեցինք և ծանոթացանք միմյանց հետ։ Նա ԱՄՆ-ից է՝ Երուսաղեմի հայի դուստր, ով առաջին անգամ սկսել է այցելել Հայաստան 2004 թվականին: «Birthright Armenia» ծրագրի շնորհիվ, հենց այս առաջին ուղևորության ժամանակ նա այցելել է Արցախ, որտեղ նա ստեղծել է բարեկամություններ և հիշողություններ։
Նա նաև հայտնի դարձավ իր նեղ շրջապատում որպես Հայաստանի հետ ամենասերտ կապված անձնավորություն և մեկը, ում միջոցով կարելի էր կազմակերպել իսկապես վստահելի, ուշադիր ստուգված օգնության բաշխում։
Հաջորդ օրը նա ուղարկեց 1300 դոլար, որով ես պատրաստեցի 26 փաթեթ սնունդ արցախցիների համար, ովքեր բնակություն հաստատեցին հետևյալ չորս բնակավայրերում՝ Նոյեմբերյան (13 ընտանիք), Բերդավան (9 ընտանիք), Ջուջևան (3 ընտանիք), Դովեղ (1 ընտանիք)։
Երեկ և այսօր ես այդ փաթեթները հասցրի այդ ընտանիքներին: Օգնության հետ մեկտեղ, ես կարողացա քաջալերել արցախցիներին, որ նրանց հիշում են սրտանց հոգատարությամբ ԱՄՆ-ում ապրող իրենց եղբայրներն ու քույրերը, նույնիսկ նրանք, ում երբեք չեն հանդիպել: Նրանք շնորհակալություն հայտնեցին ինձ և խնդրեցին փոխանցել Գրեյսին, ինչը և անում եմ։
Ես նաև ուրախ եմ, որ Ամերիկայում իմ հարյուրավոր ընկերների շարքում ունեմ նոր ընկեր և նոր հասցե։
Շնորհակալություն, Գրեյս։
Թաթուլ Հակոբյան
26-ը հունիսի, 2026թ, Դովեղ
