Երևանի խանության տարածքում 1827-ին հայերը և քրդերը (շիա ու սուննի) կազմել են մեծամասնություն

3487

Այսօրվա Հայաստանի Հանրապետության տարածքում կամ դրա մի մասի վրա առաջին մարդահամարը՝ հաշվառումը, կատարվել է այն բանից հետո, երբ ցարական Ռուսաստանը Պարսկաստանից գրավեց Անդրկովկասը: Համաձայն ռուս (ֆրանսիական ծագումով) պատմաբան, ազգագրագետ Իվան Շոպենի (ով 1829-1832 թթ. անցկացրել է Երևանում և հետագայում պատրաստել Հայկական մարզի մասին մի քանի կարևոր աշխատություններ)` 1832 թվականին Երևանի նախկին խանության ողջ տարածքում բնակչության ընդհանուր թիվը 115.106 էր, որից տեղացի հայերը`19.878, Պարսկաստանից և Արևմտյան Հայաստանից` Օսմանյան կայսրությունից 1828-29թթ. տեղափոխված հայերը` 45.207, մահմեդականները` 49.872: Այսպիսով, 1832-ին նախկին Երևանի խանության տարածքում հայերի թիվը 65.085 էր, մահմեդականների թիվը` 49.872:

Ո՞վքեր էին այս մահմեդականները: Նրանք հիմնականում երեք ազգության ներկայացուցիչներ էին՝ պարսիկներ (շիա), քրդեր (սուննի և շիա) և թյուրքալեզու քոչվորներ կամ Անդրկովկասի մուսուլմաններ (շիա  և սուննի):

Շոպենը առանձին ցուցակներով ներկայացնում է մահմեդականներին: Այսպես, ռուս-պարսկական երկրորդ պատերազմից՝ 1826-1828թթ. հետո, Երևանի խանության տարածքում մնացել են թյուրքալեզու քոչվոր 21 ցեղեր, որոնց ընդհանուր թվաքանակը կազմել է 18.287 հոգի:

Ահա թյուրքալեզու այդ ցեղերը և նրանց ընտանիքների թիվը և ցեղերի քանակները.

Կարափափախ               840 ընտանիք     4.619 բնակիչ

Այրումլու                          631 ընտանիք     3.484 բնակիչ

Սեյիդլու-Ախսախլու         311 ընտանիք     1.754 բնակիչ

Մողանլու                         200 ընտանիք     1.100 բնակիչ (մոտ)

Սաադլու                          160 ընտանիք     1.004 բնակիչ

Շահդելու (Ղաջար)          164 ընտանիք     995 բնակիչ

Բյույուք Չոբանկարա       159 ընտանիք     988 բնակիչ

Սադարակլու (Ղաջար)    164 ընտանիք     940 բնակիչ

Ղաֆարլու                         98 ընտանիք      652 բնակիչ

Թաշանլու                         124 ընտանիք     565 բնակիչ

Սարաշլու                          90 ընտանիք     541 բնակիչ

Քարիմ-Բեգլու                   55 ընտանիք     357 բնակիչ

Չահիրլու                           57 ընտանիք     308 բնակիչ

Շեյիխլար                          34 ընտանիք     232 բնակիչ

Դամիրչիլու                       31 ընտանիք     228 բնակիչ

Գյոդաքլու                          24 ընտանիք     158 բնակիչ

Ջաֆառլու                         16 ընտանիք      82 բնակիչ

Ալի-Շարուրլու                   12 ընտանիք     75 բնակիչ

Գորջի-Բաշլու                    13 ընտանիք     72 բնակիչ

Կարաբաղլու                    12 ընտանիք      68 բնակիչ

Ջամ-Մելլի                         10 ընտանիք     65 բնակիչ

Ընդամենը                      3.190 ընտանիք   18.287 բնակիչ

Շոպենի տվյալներով՝ Պարսից տիրապետության շրջանում, նախքան ռուսական նվաճումը, Երևանի խանության տարածքում թյուրքալեզու քոչվորների ընդհանուր թվաքանակը անցել է 20 հազարից: Նա գրում, որ ռուսական նվաճումից հետո թյուրքալեզու քոչվորներից Երևանի խանության տարածքից հեռացել է 350 ընտանիք կամ մոտ 1800 քոչվոր, բոլորը Բյույուք Չոբանկարա ցեղից: Այս ցեղի 988 ներկայացուցիչներ շարունակեցին բնակվել Երևանի խանության տարածքում, որը արդեն 1828-ին անվանվում էր Հայկական մարզ և մաս էր կազմում ցարական Ռուսաստանի:

Թյուրքալեզու այս 21 ցեղերից բոլորին չենք կարող անվանել ժամանակակից ադրբեջանցիների նախնիներ: Կարափափախները՝ կարմիր գլխարկ կրողները, օսմանյան թուրքեր էին:

Այսպիսով, 1827-1828 թվականներին Երևանի խանության տարածքում այսօրվա ադրբեջանցիների նախնիների՝ թաթարների թվաքանակը կազմել է շուրջ 15 հազար: Սա այն դեպքում, եթե բոլոր թյուրքալեզու քոչվորներին, բացի օսմանյան կարափափախների, անվանենք թաթարներ: Այս նույն շրջանում տեղացի, բնիկ հայերի թիվը շուրջ 20 հազար էր, ևս 45 հազար հայեր ներգաղթեցին Օսմանյան կայսրությունից և Պարսկաստանից:

Ուշագրավ է, որ ռուսների գրավումից հետո Հայկական մարզը լքեցին մոտ 14.500 քրդեր, որոնք ներկայացնում էին յոթ հիմնական ցեղախմբեր: Շոպենը ներկայացնում է այսպես.

Զիլան                         2.000 ընտանիք   11.000 բնակիչ (մոտ)

Բիլխինխանլի             184 ընտանիք     1.000 բնակիչ

Ղալիխանլի                 146 ընտանիք     750 բնակիչ

Սաքենդլի                    102 ընտանիք     500 բնակիչ

Ջամադինլի                 100 ընտանիք     500 բնակիչ

Մեսր-Քենդլի                72 ընտանիք      400 բնակիչ

Ղըզըլ-Բաշ Ուշաղլի      60 ընտանիք     350 բնակիչ

Ընդամենը                  2.664 ընտանիք   14.500 բնակիչ

Եվս 10.737 քրդեր, այդ թվում 6.435՝ շիա, 3.978՝ սուննի, և 324՝ եզդի, մնացին Երևանի խանության տարածքում ռուսների նվաճումից հետո:

Շիա քրդեր

Ղարաչորլի                         646 ընտանիք     3.120 բնակիչ

Մելլի                                   349 ընտանիք      1.952 բնակիչ

Փիուսան                             143 ընտանիք     719 բնակիչ

Կոլանի                                63 ընտանիք        389 բնակիչ

Ալի-Խանլի                           45 ընտանիք        255 բնակիչ

Ընդամենը                      1.246 ընտանիք       6.435 բնակիչ

Սուննի քրդեր

Ջալալի                           378 ընտանիք      1.824 բնակիչ

Բիրյուկի                         277 ընտանիք      1.296 բնակիչ

Ռադիկանլի                     72 ընտանիք        423 բնակիչ

Ղարաչորլի                       20 ընտանիք      140 բնակիչ

Ազիզանլի                         19 ընտանիք      80 բնակիչ

Դելխեյրանլի                     10 ընտանիք     63 բնակիչ

Բանուկի                           14 ընտանիք     57 բնակիչ

Գյոլթուրի                           5 ընտանիք      38 բնակիչ

Շեյխբիզանլի                     7 ընտանիք      32 բնակիչ

Միլանի

Սիբիկի

Ջունիկի                              8 ընտանիք      25 բնակիչ

Խալեսանլի

Չակամանլի

Ընդամենը                         810 ընտանիք   3.978 բնակիչ

Եզդիներ                           67 ընտանիք    324 բնակիչ

Այսպիսով, նախքան ռուս-պարսկական երկրորդ պատերազմը, Երևանի խանության կազմում ամենամեծ ազգությունը եղել են քրդերը՝ ավելի քան 25 հազար հոգի, որին հետևել են հայերը՝ գրեթե 20 հազար, ապա թյուրքալեզու քոչվորները՝ այսօրվա ադրբեջանցիների նախնիները՝ շուրջ 15 հազար:

Երբ Երևանի խանությունը անցավ Ռուսաստանին, հայերը կազմեցին մեծամասնություն, քանի որ հեռացան շուրջ 15 հազար քրդեր: Բացի այդ, ևս 45 հազար հայեր ներգաղթեցին Օսմանյան կայսրությունից և Պարսկաստանից: Այսպիսով, ըստ ազգությունների, հայերը կազմեցին զգալի մեծամասնություն:

Թաթուլ Հակոբյան

Քարտեզ՝ Երևանի խանությունը նախքան Ռուսաստանի տիրապետության տակ անցումը՝ 1827-1828 թթ.