Հատված Ս. Թորոսեանի «Հանդիպումներ վարչապետ Յ. Քաջազնունու հետ» հոդվածից (Հայրենիք ամսագիր, հուլիս, 1952, էջ 1-8)
Յարաբերութիւնների մէջ Քաջազնունին շատ պարզ էր, հասարակ:
Մէկ անգամ զօրավար [անգլիացի] Տամսընի [Թոմսոն] հետ իր ունեցած խօսակցութեան ժամանակ, շատ միամիտ կերպով, պարզօրէն, ասել էր թէ Հայաստանը իբրեւ “ձեր փոքրիկ դաշնակիցը” իրաւունք ունի սպասելու, որ իրեն հետ արդար կերպով վարուեն (Ղարաբաղի խնդրի առթիւ):
Զօր. Տամսընը, որ չափազանց ջղայնացած էր եւ յախուռն կերպով կը պաշտպանէր Ատրպէյճանի տեսակէտը, պատասխանած էր. “Ո՞վ ասաց որ դուք մեր դաշնակիցն էք”:
Սակայն, տեսնելով Քաջազնունիի հանդարտութիւնը եւ պաղարիւնութիւնը, նա զղջացել էր իր ասածի ասածի մասին եւ փորձել էր ամէն կերպ մեղմացնել իր տգեղ արտայայտութեան տպաւորութիւնը:
Յաճախակի կարելի էր տեսնել վարչապետին ոտքով տուն գնալու ժամանակ: Բոլորը յարգանքով ճամբայ էին տալիս նրան, բարեւում եւ զարմանում իր համեստութեան վրայ:
Սակայն համեստութիւնը եւ պարզ, գրեթէ չարքաշ կեանքը, յատուկ չէր միայն Քաջազնունուն: Գրեթէ մեր բոլոր նախարարները շատ համեստ կեանք ունէին եւ այդ տեսակէտից թերեւս “մրցակից” չունէին ողջ աշխարհի մէջ…
Քաջազնունին այդ համեստութեան եւ պարզութեան խտացումն էր:
